Πέμπτη, 21 Απριλίου 2011

ΠΟΛΕΜΟ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ......Εμπάργκο εδώ και τώρα στα ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ προϊόντα ΕΜΕΙΣ.



*Πρέπει ο Έλληνας να συνειδητοποιήσει ότι βρίσκεται σε πόλεμο με τη Γερμανία.*Κανένας Έλληνας δεν πρέπει ν' αγοράζει κανένα γερμανικό προϊόν.....

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2011

Βενιζελική Ανώνυμη Εταιρεία (Α' μέρος) .Γράφει ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ



Α’ ΜΕΡΟΣ
...Το επίσημο όνομα του «δικομματισμού»
...Η συμμορία η οποία εκτελεί «συμβόλαιο θανάτου» εναντίον της Ελλάδας.
... Αυτοί, οι οποίοι μας οδήγησαν από τη μικρασιατική καταστροφή και τη Χούντα στην καταστροφή του ΔΝΤ.
Κάθε φορά, που ξεκινάμε να γράφουμε ένα καινούργιο κείμενο, έρχεται στο νου μας μια αρχαία κινέζικη παροιμία. Μια παροιμία, η οποία, για να "επιβιώσει" στην κάμινο των αιώνων, είναι σίγουρα σοφή και η οποία μας λέει το εξής απλό: "Αν θέλεις να ταΐσεις έναν πεινασμένο, μην του δίνεις ψάρι για να φάει …αλλά μάθε του να ψαρεύει." Τι θέλουμε να πούμε μ' αυτό; Θέλουμε να πούμε ότι, κάθε φορά που θέλουμε μέσω ενός κειμένου να δώσουμε "τροφή" στον αναγνώστη, ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα μόνιμο δίλημμα. Να γράψουμε με συνοπτικές διαδικασίες την άποψή μας για το θέμα ή να "ταξιδεύσουμε" τον αναγνώστη; Να στηριχθούμε στην αλήθεια, η οποία προκύπτει από την πληροφορία ή στην αλήθεια, η οποία προκύπτει από τη λογική κρίση;
Η πληροφορία είναι όπως το ψάρι. Αν την έχεις, καλώς …Θα "φας". Αν δεν την έχεις, θα "πεινάσεις". Όμως, από την άλλη πλευρά η κρίση είναι όπως το "ψάρεμα". Αν γνωρίζεις να χρησιμοποιείς την κρίση σου, ποτέ δεν θα πεινάσεις. Ακόμα κι αν δεν έχεις την πληροφορία που χρειάζεσαι, θα βρεις το αποτέλεσμα που αναζητάς μέσω άλλων πληροφοριών, τις οποίες σίγουρα έχεις. Αυτό είναι το δίλημμά μας. Να εκμεταλλευτούμε το νέο θέμα μας, ώστε να "ψαρέψουμε" το συμπέρασμα και να μάθει ο αναγνώστης το "ψάρεμα" ή να του δώσουμε έτοιμο ένα "ψάρι" και να λύσει το πρόβλημα της στιγμής; Να του πούμε, για παράδειγμα, ποιοι είναι οι "προδότες", οι οποίοι προκύπτουν από κάποια στοιχεία που έχουμε στην κατοχή μας ή να τους "ψαρέψουμε" από τα "θολά "νερά" της ιστορίας και να μείνει ως επιπλέον κέρδος στον αναγνώστη το "ψάρεμα"; Γιατί υπάρχει αυτό το δίλημμα; Γιατί πολλές φορές έχουμε κατηγορηθεί για το "μέγεθος" των κειμένων μας.